In 2004 kwam de doorbraak van Peter Bultink, toen hij op overtuigende wijze, als frontman van ‘l’Orchestre du Mouvement Perpétuel’ de winnaar werd van de Biennale de la Chanson Française. Meteen daarna verscheen dan ook zijn eerste full cd onder dezelfde naam. Dit album werd goed ontvangen en kreeg in Frankrijk een ‘coup de coeur’ vermelding van de prestigieuze ‘Académie Charles Cros’
In 2007 verschijnt zijn tweede album “The All & Nothing Show’, terug met Alejandro Petrasso als de virtuoze pianist, maar met een complexe sound van multi-gelaagde electronische samples en klassiek geschoolde muzikanten.
In 2010 gaat hij dan terug met Serge Feys de studio in voor dit nieuwe album. Hij nodigt o.a. Baloji, de Gysel Sisters, Mirko Banovic en Lode Vercampt uit om mee te werken aan dit project. ‘Aux larmes citoyens’ is dus het derde album. Deze keer onder zijn eigen naam.
« Dans cette puissance musicale contemporaine, il y a un intimisme brechtien qui fait que Peter Bultink est l'ovni le plus éblouissant de la chanson, époustouflant, fabuleux et unique. » Marc Tison, lo Bolegason,
Meer info op www. peterbultink.com
Track List: 01. C’est comme ça02. Bon à rien, bon à tout 03. Aux larmes 04. Les puissants – feat. Baloji05. Petite question06. Initials B.B.07. Music 08. L’espiègle09. Le Diablotin10. Tout droit11. La danse des moutons
Bespreking 1 :
www.moorsmagazine.com – 2011.10.02 peter bultink - - aux larmes citoyens
Peter Bultink zingt, anders dan je van iemand met deze Nederlandsklinkende naam wellicht zou verwachten, in het Frans. Bultink werd in Oostende geboren maar opereert al een tijd vanuit het Franstalige Brussel, waar hij met de klassiek geschoolde pianist Alejandro Petasso het uitermate avontuurlijke Orchestre du Mouvement Perpétuelle vormde. Toen Petasso in 2008 opstapte ging Bultink gewoon onder zijn eigen naam verder, en nu ligt er een magnifiek soloalbum, met muziek die iets minder extreem, maar zeker niet minder avontuurlijk is.De teksten zijn opnieuw de moeite waard - luister als opwarmertje maar eens naar de fragmenten hier, waar hij het onder meer heeft over "uw Griekse democratie, uw Latijnse letters en uw Arabische cijfers" - en dat alles vervat in een prachtig gearrangeerd lied, met mooie halfverstopte electronica, die soms licht verontrustende trekjes heeft. Muziek met vreemde ruwe randjes en onverwachte lagen, en muziek die je moet veroveren als luisteraar. Dat betekent niet dat Bultink ontoegankelijke muziek maakt, integendeel, maar hij weet er voor de gevorderde luisteraar nog veel moois in weg te stoppen dat je pas na goed en grondig luisteren ontdekt. Aux Larmes Citoyens is een album waar wij hier na verloop van tijd steeds enthousiaster over werden. Een absolute aanrader dus.
Bespreking 2 : www.rootstime.be – 2011.10.03PETER BULTINK – AUX LARMES CIYOYENS
Peter Bultink is een naam die niet veel mensen in Vlaanderen iets zal zeggen. Niet te verwonderen want de man is al jaren in de muziekbusiness actief maar dan vooral in het Franstalige landsgedeelte. Hij was de frontman van de groep “Orchestre Du Mouvement Perpetuel”. Met deze band maakte hij 2 platen. Nu vond hij dat het tijd was om onder eigen naam verder te gaan.Hij ging naar de Ardennen, sloot zich aldaar op in een chalet met enkel zijn gitaar (en een lading Orval) en schreef songs. Sommigen in samenwerking met zijn vriendin en zijn beste vriend. Voor de opnamen van de plaat nam hij contact op met een andere Oostendenaar: Serge Feys, ex Tc Matic. Verder kreeg hij hulp van enkele gekende namen zoals Mirko Banovic op bas en Leonie Ghysel op backings. Vlamingen die in het Frans hun kans wagen. Er zijn er enkele die er succes mee hadden: Axelle Red en Arno de meest recente. Tom Dice doet het op een iets andere wijze: een tweetalig duet. Uiteindelijk is er een veel grotere afzetmarkt voor hun muziek aan de man te brengen. Maar eerlijk gezegd: wij Vlamingen kennen weinig van de Franstalige muziek. Want hoeveel kennen er een klasbak als Thomas Fersen, de jonge honden van Tryo of klassiekers als Benabar, Renaud of Charlelie Couture e.a… Ik kan je alvast de platen van deze mannen van harte aanbevelen. Gezien de afkomst en de hulp van Serge Feys is de link met Arno vlug gelegd. In sommige nummers is dit zeker het geval. Maar voor mij ligt zijn muziek meer in het verlengde van het werk van Stephan Eicher. (Zoek van deze Zwitser zijn meesterwerk “Engelberg”). Dit zeker door de sterk gelijkende stem. De muziek is rock die zeer aanstekelijk is en je kan vergelijken met de stadsblues van Arno. Wat me echter het meest aanspreekt bij deze plaat zijn de maatschappij kritische teksten. Een snelle verstaander kent het credo “Aux Armes Citoyens” dat gelinkt is aan de Franse Revolutie dat hier iets triest krijgt door de parafrasering. Het gaat er in onze maatschappij soms zo aan toe dat het om te wenen is. De plaat gaat van start met de single uit de plaat “C’est Comme Ca”, een stevig uptempo nummer, met een aanstekelijk refrein en een tekst die verwijst naar het gemis. Het tweede nummer van de plaat zou de tweede single kunnen worden want “Bon-A-Bien, Bon-A-Tout” is naast een aanklacht tegen de grote bedrijven een nummer met aanstekelijke blazers. Een uitermate sterk begin van de plaat. Dan komt het titelnummer dat een vioolintro krijgt en een trieste sfeer heeft omdat het personage in de song zijn jeugdige onschuld, en dus ook zijn jonge jaren, voorbij zijn. Op “Les Puissants” krijgt hij de hulp van ex Starflam voorman Baloji. In deze song die afwisselt tussen zang en rap nemen ze de machthebbers van deze wereld op de korrel die wel geld over hebben om de euro te redden maar voor veel andere zaken geen cent over hebben. En dan komen we bij een van de beste nummers van de plaat: een reggae deun, een parlando stem en een zonnige sfeer maken van “Petite Question” een nummer waar een zekere S. Gainsbourg in zijn graf een grijns voor laat verschijnen. Het volgende nummer verwijst naar een muze van deze Serge: “Initials B.B.” , beginnend met een rustige viool om dan over te gaan in een mantra met een stevige gitaar. Het enige Engelstalige nummer van de plaat is “Music” dat ook reggae invloeden heeft en dat naast veel uit het oeuvre van Arno mag staan. “L’ Espiègle” is voor mij het “gewoonste” nummer van de plaat, een rocksong die er niet uit springt en voorbij is voor je er erg in hebt. Maar in “Le Diablotin” maakt hij dat ruimschoots goed. Er is de mooie openingszin “ Je suis le roi qui boit de la Stella Artois”. In deze song over de duivel is een aanstekelijk ritme en lichtjes opwindende dameskreten. Een nummer waar op het einde van de fuif op gedanst wordt. “Tout Droit” is een mooi nummer met een mooi pianospel en de sterke zang van Peter die het heeft over het voornemen om vanaf de dag van morgen alles te doen zoals het moet. Afsluiten doet de plaat met een instrumentaal “ La Danse Des Moutons” dat iets heeft van Faithless. Het begint met enkele akoestische instrumenten op een stevige dansbeat die herhaalt wordt. De hidden track is een akoestische versie van het eerste nummer waarop duidelijk wordt hoe dit nummer evolueerde tot wat het nu is. Deze plaat is opgenomen met steun van de Franse Gemeenschap. Tof dat ze Vlamingen de kans geven hun ding te doen. In dit geval is hun geld zeker goed besteed. Hij trad deze zomer op voor Theater Aan Zee en is binnenkort verschillende keren te zien in Brussel. Enkele nummers hadden me beet vanaf de eerste luisterbeurt. Naarmate ik de plaat meer speelde ben ik helemaal in de ban geraakt. Nu geraakt de cd niet meer uit mijn speler. Morgen waarschijnlijk niet meer uit mijn hoofd. (Lisael)www.rootstime.be
Bespreking 3 :www.indiestyle.be/PeterBultinkAuxLarmesCitoyensafwisselende.aspx - 2011.10.10Peter Bultink - Aux Larmes, Citoyens:
afwisselende popplaat met theatertrekjes
Anders dan je zou verwachten bij het horen van zijn naam, zingt Oostendenaar Peter Bultink niet in het Nederlands, maar in de taal van Molière. De man achter L’Orchestre du Mouvement Perpétuel trok zich, na omzwervingen in onder andere Zwitserland, Griekenland en Canada, terug in een chalet in de Belgische Ardennen en komt nu met het allereerste album onder zijn eigen naam.
Drukt dit zelfgezochte einzelgängerschap dan ook stevig zijn stempel op ‘Aux Larmes, Citoyens’? Allerminst. Bultink werkte uiteindelijk samen met rapper Baloji, cellist Vercampt, de Gysel Sisters en schreef bepaalde nummers zelfs samen met zijn vrouw. De vrucht van deze smeltkroes van samenwerkingen werd geproducet door bekende toetsenist en Arno-compagnon Serge Feys.
De afwisseling van invloeden reflecteert zich ook in het album zelf: opener 'C’est comme ça' sleept de luisteraar dankzij de aanstekelijke inwerking van de klassieke toetsenist op de ritmische synthesizer gemakkelijk mee. Twee nummers later krijgt diezelfde nietsvermoedende luisteraar echter plots de donkere ballad 'Aux Larmes' voorgeschoteld, die doet denken aan de melancholische muziek van de Franse artiest Bénabar en die op een andere manier weet te veroveren. Buiten dit ene tragere lied is de rest van het album gedrenkt in poppy electronica, die nooit overheerst maar op de achtergrond het ritme weet te houden en af en toe stevig uit de hoek komt om een accent te leggen.
Hoewel de muziek zelf dankzij zijn multipele gelaagdheid spontaan verovert, komen de theaterachtergrond en de podiumervaring van Bultink naar boven in zijn surrealistische lyrics. Tekstflarden als ‘Je suis le roi qui boit du Stella Artois’, ‘Madame Pompadour, je veux ton amour’ en ‘J’ai un arbre, mais pas la terre’ zorgen voor een vreemd randje aan de luisterervaring. Dat er in dit album ruimte is voor humor en theatrale trekken, wordt nog eens extra in de verf gezet in afsluiter 'La Danse des Moutons' waarin zowaar blatende schapen op synthesizerbeat worden gezet.
Peter Bultink voert je met zijn ‘popmuziek met een eigen inslag’ mee naar zijn wereld. Het is er soms even zoeken, maar het gaat ongetwijfeld lukken om er jezelf te vinden.
Score: 4/5
Door Esther Plessers
Bespreking 4 :http://focus.levif.be/loisirs/musique/chroniques-cd/peter-bultink-aux-larmes-citoyens/article-1195113136432.htm#.Toqrfuziyuw.facebook - 2011.10.03Peter Bultink - Aux larmes citoyens ***
CHANSON ROCK | Ostendais à tête de diablotin, ce Flamand francophile s'émancipe de son Orchestre du mouvement perpétuel -2 albums au compteur- pour un premier solo. Il y mixe une forme de saveur baroque à un français fruité et des manières "engagées", même quand il oppose les "puissants et les impuissants", petit déraillement sémantique sur les tenants du pouvoir. Il évoque parfois un Arno des années 80 (cf. Music), ce qui rappelle que son producteur-arrangeur-claviériste, Serge Feys, fut pendant 20 ans le complice de l'os tendu. De nature éclectique, Bultink passe naturellement d'une chanson quasi classique (le délicieux Tout droit) à des rodomontades électro: dans le frénétique La danse des moutons mais aussi la relecture dance-floor du gainsbourgien Initials B.B. A tenter.
Ph.C.
CMS Website