Ht ROBERTS - SPIRIT LEVEL

“Spirit Level” is de zevende, plaat van singer/songwriter Ht Roberts. Samen met Gijs Hollebosch (op mandoline, dobro, slide gitaar en lapsteel), Arne Van Dongen (contrabas) en Niels Delvaux (drums en percussie) in vijf dagen opgenomen in een verlaten huis aan zee. De stemmen van Gabriela Arnon en Sarah D’Hondt en de mondharmonica en sopraansax van Luiz Marquez vullen het geheel met extra warmte.

Een plaat in de ‘singersongwriter'-smid traditie, zinnige teksten worden ondersteund door goed in het gehoor liggende muziek. Een cd die niet veel uitleg of een gebruiksaanwijzende bijsluiter nodig heeft. Bij de eerste songs wordt je meteen meegenomen op een klank- en woordreis langs herinneringen, overpeinzingen van de dag of dromen van morgen. Een zeer persoonlijke plaat die ook door iedereen op een persoonlijke manier is te beleven en te ontdekken.

“Tu fous HT sur un podium à Nashville et,il n'y aura pas un chat pour te croire si tu leur dis qu'il vient de Ghent,Belgium…” (Rootsville.be)
 
…Als storyteller moet Roberts helemaal niet onderdoen voor zijn voorgangers uit de Verenigde Staten. Helemaal in de traditie van Woody Guthrie, een prille Dylan en John Prine giet hij alledaagse gebeurtenissen in wonderlijke poëtische structuren enigszins vergelijkbaar met de muzikale erfenis die Townes Van Zandt achterliet. … (Keys & Chords).

Track List: 
01. Picasso On The Beach
02. Linoleum Floor
03. Like A Leaf In The Wind
04. Down To My Last Euro Blues
05. Gone To The Light
06. Hello Midnight
07. The Promised Land
08. Brother Wind Sister Rain
09. Aire Des Chants d’Amour
10. The Cuckoo
11. The Rest
12. Far Side Of The Night
 
All songs written by Ht Roberts
Except: Brother Wind Sister Rain by Lieven Tavernier

Bespreking 1 :

www.rootstime.be - 2010.11.02
HT ROBERTS - SPIRIT LEVEL

De creativiteit van de in Oost-Vlaanderen residerende singer-songwriters is blijkbaar een gegevenheid, zo vanzelfsprekend als de opeenvolging van de seizoenen. Tussen hen ook songsmid HT Roberts die in ‘Spirit Level’, - zijn zevende album inmiddels - wederom sfeervolle songs samenbrengt die zowel bij de herfst als de lente passen. Hij exploreert quasi intuïtief wisselende gemoedstemmingen, vaak weemoedige herinneringen maar ook delicate levensvreugde. Mogelijk dat de locatie hiertoe bijdroeg, want het album werd opgenomen in een huis aan zee in de tijdspanne van een vijftal dagen, waar melancholie en mijmering goed gedijen.

Multi-instrumentalist Gijs Hollebosch vergezelt hem op zijn dromerige wandelpaden met mandoline, dobro en lapsteel. Zelf speelt Roberts gitaar en harmonica. De vrouwelijke backingzang van het duo Gabriela Arnon en Sarah D’Hondt doet fris aan als een briesje over de duinenhalmen. Vooral in de zangharmonieën ontroert Gabriela met haar frêle stem, zoals in de song ‘Down To My Last Euro Blues’, dat iets van een afscheid heeft. Gijs’ mandoline naast Roberts’ harmonica lijken beiden meevoelend te troosten. En in het broze ‘Like A Leaf In The Wind’ laat de sopraansax van Mexicaan Luiz Marquez de zwerfbladeren opdwarrelen als in een mythische vlucht.

De zanger/liedschrijver werkt in zijn songs graag met metaforen. Met ‘Brother Wind Sister Rain’ neemt hij een song van Lieven Tavernier over, de enige cover, maar één die bij de eigen gemoedsfeer past. HT Roberts, een kruising tussen Eric Andersen en Townes Van Zandt, is instinctief in de rootsmuziek verankerd, zowel wat de beeldspraak als de melodische ritmes betreft. Het originele ‘Picasso On The Beach’ en ‘The Promised  Land’ geeft hij een countryritme mee, maar het levensmoede ‘The Rest’ over de vergankelijkheid van de tijd en ‘The Cuckoo’, in duet met Gabriela, hebben een bluesy ondertoon met dat intrigerende desolate van oude folksagen. 

De zanger met de expressieve stem en de onrustige ziel voegt met zijn jongste sfeeralbum weer een bescheiden meesterwerkje toe aan zijn muzikaal oeuvre, waarin het traditionele en persoonlijke sterk met elkaar verweven zijn. Dank zij het verzorgd bijhorend tekstboekje kan je de songs ook als poëzie lezen. Zo zijn ‘Linoleum Floor’ en het verhalende ‘Aire Des Champs d’Amour’ picturale gedichten waarin het bluesy gevoel overheerst. En het wreed wijze ‘Gone To The Light’ is de ‘trigger’ waardoor dit album vermoedelijk in mijn toptien jaarlijstje zal belanden.

Marcie

Bespreking 2 :

Antoine Légat – 2010.12.03
 
Ook HT Roberts gaat bij wijze van spreken al twee millennia mee, eerst met de Headstarts, daarna met vijf soloplaten en heel wat verzorgd productiewerk in zijn eigen studio (recent Filip De Fleurquin en Aardvark & De Zandmannen) en met allerlei hand- en spandiensten, overal waar men iemand met (bas)snaren kon gebruiken, dikwijls bijgestaan door zijn beide rechterhanden Niels Delvaux (één van België’s topslagwerkers) en Gijs Hollebosch (zoals zijn naam al een beetje doet veronderstellen, een tovenaar met dobro’s, mandolines en gelijkaardig spul) Herman Temmerman (de echte naam van HT) zou in een rechtvaardiger bestel al een stuk verder staan, net als zijn collega songsmid Bruno Deneckere, maar gelukkig behouden beiden hun zielenrust dank zij het adagium ‘Doe wel en zie niet om’ en het in BP-kringen populaire spreekwoord ‘Olie drijft boven’. Zijn alweer zesde ‘Spirit Level’ zou eerst een dubbele worden maar werd in twee gesplitst (zodat nummer zeven zo goed als klaar is?) We hebben HT leren kennen met zijn eerste ‘Following The Buffalo’  (intussen een collector’s item) als een bijzonder gedegen tekstschrijver van dikwijls relaxte, country getinte, feel good melodische songs waar hij zijn roestige rasp tegen kan aanschurken. Kortom, eigenlijk is alles wat hij doet totaal onhip, maar zal de tand des tijds goed doorstaan. Songs als ‘Like A Leaf In The Wind’, ‘Down To My Last Euro Blues’ en ‘Brother Wind Sister Rain’ zijn alvast kandidaat blijvers. En als de muziek gezellig vrolijk doet als in ‘The Promised Land’, dan brengt het ‘lachend de waarheid’ zeggen van die song je wel weer tot inkeer. Zo breekbaar krijg je ze zelden: ‘The Rest’ en ‘Far Side Of The Night’ sluiten en sourdine af. Een plaat voor na elven bij de winterse haard met een goed glas wijn en een lieve vriend(in) in handbereik? Ja, maar we horen ze al even graag ’s morgens om er weer tegenaan te kunnen: ‘Lift me up, lift me up, let me drink from your cup, lay me down, lay me down, when sweet peace I’ll have found’ (uit ‘The Cuckoo’) Met hemelse vocale steun van Gabiela Arnon (Amerikaanse die in Parijs leeft en zelf songs schrijft en cd’s uitbrengt) en Sarah D’hondt, verder de bas van Arne Van Dongen (laatst nog steunpilaar in het Brugge-Bucharest Express project van Wouter Vandenabeele & Hans Roels), Luiz Márquez op harmonica en sax, en natuurlijk Gijs en Niels. Toch nog dit: wie de plaat te ‘soft’ vindt, zal wel opkijken van HT live, want de man kan bepaald vitaal, levendig en met bakken humor zijn publiek te lijf gaan.